Kocaman bir ağlamanın gelip boğazıma oturmasını, üstelik orada takılıyken içimi karartmasını ve onu birtürlü çıkaramamayı SEVMİYORUM.
Kızına "sen bir çocuksun bense büyük bir adamın" diyerek atışmada son noktayı koyduğunu sanan kocamın kızından aldığı "baba bende bi gün büyük adam olucam o saman da ben sana baayıcam" lafından çok, kocamın yüzündeki şoke olmuş ifadeye GÜLÜYORUM.
Hala elimde sürünen kitabı bitiremeyip kendime daha küçük hedefler koymayı daha mantıklı buluyorum. Mesele artık 50. sayfasına ulaşmaya ÇALIŞIYORUM.
Nobel barış ödülünün ihtimaller dahilinde dağıtılmasına ve yeni sahibine ŞAŞIRIYORUM.
Benim onu tanıdığım nice zamandan sonra ilk defa "ben çok kilo almışım yahu" diyerek ciddi bir rejime giren ve azmedip 8 kilo veren kocama İMRENİYORUM.
Annemin "kızım aman kocan kilo verdikçe sen daha kilolu duruyorsun, ya sen de zayıfla yada onun rejimini engelle" espirisi aklıma geldikçe kahkaha ATIYORUM.
Kurabiye hanımla o benim ben onun sınırlarımıza sonuna kadar dayanınca, 3 yıllık ortak hayatımızın en büyük kavgasını yapıp önce kendimize sonra birbirimize şaşırdık. Şimdi düşündükce benim herşeyden çok kendime şaşırdığımı FARKEDİYORUM.
Bir lokum bey ağlar, bir bu sese kurabiye hanım uyanır, sonra kurabiye hanım ağlar, lokum bey daha da fazla ağlar ve bu tüm gece sürer... Değişen aşı takvimi sonucu 4 aşıyı bir defada yaparak hepi topu 6 aylık bebeğin dumur eyleyenlenmesiyle tüm geceyi ayakta geçirir karıkoca. Ayakta UYUYORUM.
Evimizden ve hengamemizden çoğu zaman kaçar gibi kendi evine giden annemin bizi bir an önce özleyip gelmesini dört gözle BEKLİYORUM.
Beklediğim nice şeyden en beklediğimin bana bu kadar uzak olmasına ve hala olmamış olmasına ÜZÜLÜYORUM.
Geceleri uyanınca bir sebepten, çocukların uyku seslerini büyük bir zevkle DİNLİYORUM.
Ameliyata rağmen hala beklememiz gereken ve tamam herşey yolunda artık denilecek o 1,5 ayın geçmesi için SABIRSIZLANIYORUM.
Üç yaşında kriz yoktur herhalde derken şık bir krizde boğulduğumuzu fark edip, yaşıtları ile benim artık bulunamadığım aktivitelerde bulunabilsin diye kurabiye hanıma eteklerim tutuşa tutuşa kreş ARIYORUM.
Şu üzerimde kalan 17 kilocuğuda bir an önce verebilmeyi İSTİYORUM.
İşim yok ya
hayatımın kaç gün kaç saat kaç saniyeden ibaret olduğunu HESAPLIYORUM.
Lokum efendinin canım ne kadar sıkkın olusa olsun bir gülücüğüyle beni hemen toparlamasına BAYILIYORUM.
Benim için ağır olan, onun için oyun sayılan kurabiye hanımın markette "beni yahat bıyak" diye bağırmasını, sevimli ve komik bulup gülen etraftaki insanlara BOZULUYORUM.
Telefonumun hattının sınırsız tarife olmasından sebep, konuşmaların uzayıp en az 45 dakikayı bulmasından ve hatta bitememesinden SIKILIYORUM.
Kızımın kendince uydurduğu ingilizce şarkıları dans ederek söylemesini kahkahalarla İZLİYORUM.
Bundan 10 yıl sonra çocuklar büyüdüklerinde çıkacağım seyahatleri HAYAL EDİYORUM.
Artık sigara içmesem de balkona çıkıp arada sırada elimde kahve bir sigara içimi vakit geçirmesini SEVİYORUM.
Akşamları nasıl oluyorsa herkes uyuduktan sonra vakit bulup üstüne bir de sıkılıyorum. Bende örüyorum, ÖRÜYORUM.
13723 mü dedim, neredeyse o bile bitecek ben yazı yazarken... Zaman ilerliyor durmadan... tik tak tik tak... Yazsam da koca bir liste kim bilir yarın neler eksilip neler eklenecek...
Valizler hazır hem de büyük küçük demeden herkesin ayrı ayrı, ilaçlar çantada, izlenecek dvdler yanında, oyuncaklar, diş kaşıma şeyleri, bezler, yolda yenecek aburcuburlar, bir iki yol sohbet konusu, bol heyecan, bol heves, bol keyif ve valizlerden önce hazırlanmış bir kavanoz balık...
Geçmiş olsun diyor kartta, kardeşini öp benim için diyor.
Pastanın üstünde bekleyen süpriz konuklar...
.jpg)
